استفاده مناسب از فضای بام

بام های سبز، باغ هایی که به جای سطح زمین در پشت بام خانه ها ساخته می شوند، امروزه در بیشتر شهرهای پیشرفته و پرجمعیت دنیا که به علت افزایش ساخت و ساز و کاهش سطح زمین با کمبود فضا مواجه می شوند، جایگزین فضای سبز شهری یا همان پارک ها شده اند

بام سبز



اما این فناوری سبز و هنر معماری نوین در ایران که سرانه فضای سبز آن از حد متوسط نیز پایین تر است به علت ناآگاهی و شناخت نداشتن مردم و بی توجهی مسوولان همچنان ناشناخته و مهجور مانده است. پرداختن به این فناوری می تواند از بزرگترین تحولات مثبت زیست محیطی در شهرها محسوب شود. بام های سبز(Green Roof) ، فضاهای سبزی هستند که به واسطه افزودن لایه هایی که قابلیت رشد و نمو گیاهان را دارند بر فراز پشت بام خانه ها ایجاد می شوند. ساخت بام سبز قدمت بسیار طولانی دارد و به قرن های ۷ و ۸ پیش از میلاد مسیح بازمی گردد. تمدن های آسیایی پدید آمده در کنار رود دجله و فرات جزو اولین گروه هایی بودند که این هنر را به وجود آوردند که معروف ترین آنها باغ های معلق بابل کهن است. پس از آن ، بام های سبز به صورت پراکنده برای هزاران سال در مناطقی از اسکاندیناوی ، کردستان ، ایران ، ترکیه و عراق به نحوی برجسته ساخته می شدند. ترکیب گل و خاک که به عنوان مصالح سنتی ساختمان سازی برای تشکیل سقف در این مناطق به کار برده می شد معمولا حاوی دانه های علف و گیاهان خودرویی بود که پس از استقرار خشت ها در پشت بام خانه ها، رویش یافته و بستری سبز و دلنشین پدید می آورد. این هنر کم کم با کاشت انواع گیاهان زینتی و تلفیق معماری و روش های ساختمان سازی گسترش پیدا کرده و امروزه به صورت یک فناوری نوین در بسیاری از شهرهای اروپا، امریکا و برخی شهرهای آسیایی بخصوص آلمان و سنگاپور به عنوان مکانیسمی برای روح بخشی به ساختمان ، افزایش سرانه فضای سبز شهری و حفظ هزینه های بلندمدت بناها محسوب می شود. اگرچه واژه بام و دیوار سبز در ایران واژه ای ناآشنا برای بسیاری از مردم است و حتی بسیاری از متخصصان اطلاع و دید درستی از آن ندارند، اما برای دیدگان ، مناظری ناآشنا نیستند. پوشش خزه ، گلسنگ ، انواع گیاهان علفی و… در ساختمان های مناطق مختلف کشور بخصوص آذربایجان و خطه مرطوب و سرسبز گیلان و مازندران و بام های خانه های کوهستانی و روستاها مشاهده می شود. نمونه بسیار بارز آن هم بام های سبز خانه های روستای ماسوله است که باغچه هایی را بر بام خانه های پایین تر که حیاط خانه های بالاتر هستند، تشکیل می دهد. البته گاهی گزارش هایی جسته و گریخته از افرادی خوش ذوق که پوشش گیاهی زیبایی بر ایوان و پشت بام خانه هایشان ساخته اند در رسانه ها به چشم می خورد و برخی ساختمان های جدید و گران قیمت شهر تهران نیز مبادرت به احداث بام های سبز روی بام های خود کرده اند که هدف عمده آنها صرفا زیباسازی و تشکیل فضایی متفاوت بر این بناهاست ؛ اما نمونه های اشاره شده تنها بخش کوچکی از ارزش و کاربرد این فناوری زیست محیطی است که در کلانشهرها بخصوص تهران از آن غفلت شده است. با توجه به استانداردهای بین المللی ، توزیع سرانه فضای سبز شهری ، ناچیز بودن مساحت فضای سبز تهران که به طور نامناسب در سطح شهر توزیع شده ، مشاهده می شود که با توجه به جمعیت موجود در تهران فقط یک نهم فضای سبز شهری لازم در داخل محدوده در اختیار شهروندان تهرانی است که خود این مقدار نیز دارای پراکندگی مناسبی نیست. کمبود فضای سبز از یک طرف و گسترش روز افزون شهرنشینی و بالطبع رشد عمودی ساختمان ها از طرف دیگر موجب شده است نیازهای روحی و جسمی شهروندان به طبیعت و فضای سبز و کارکرد مهم آنها در زندگی شهری به دست فراموشی سپرده شود. دکتر سید علی جوزی ، متخصص و طراح محیط زیست در این باره می گوید: در حال حاضر ۲ درصد مساحت خشکی های کره زمین را شهرها تشکیل می دهند و شهرنشین ها از سه چهارم منابع طبیعی استفاده می کنند که با گسترش شهرنشینی و کاهش منابع ، استاندارد فضای سبز مورد نیاز برای هر شهروند ۲۰ متر مربع در نظر گرفته می شود که این مقدار از طریق احداث کمربندهای سبزشهری ، پارک ها، فضاهای حاشیه بزرگراه ها قابل جبران است ، اما به دلیل ارزش افزوده بالای زمین در کشور ما و رشد عمودی شهرها و آپارتمان نشینی ، فضای سبز شهری کمتر ایجاد می شود؛ بنابراین استفاده از فناوری بام سبز که از تکنیک های پیشرفته فضای سبز است با وجود مشکلات به کارگیری و ساخت واحدهای گیاهی ، پارک ها و باغ های مصنوعی از جهات بسیاری مقرون به صرفه بوده و می تواند جایگزین مناسبی برای پارک های شهری باشد. وی با اشاره به مزایای احداث باغ سبز در بام خانه ها می افزاید: البته منظور از ایجاد باغ سبز صرفا کاشت گیاهان در بستری از خاک موردنظر نیست و باغ های گلدانی نیز می توانند برای این منظور استفاده شوند که در این صورت جزو سرانه فضای سبز محسوب نخواهند شد؛ اما کاشت گیاهان در بستر خاکی که موضوع بام سبز است موجب دوام و کاربرد بیشتر این فضاها می شود. آنچه درباره بام سبز مهم بوده و آن را از دیگر سطوح متمایز می کند، صرفه جویی در مصرف انرژی و سوخت و ساز در ساختمان هاست که براساس مبحث ۱۹ آیین نامه ایجاد ساختمان و مسکن در خصوص صرفه جویی در مصرف انرژی ، ایجاد بام های سبز از این نظر در روزهای گرم در شهرهای خشک و نیمه خشک همانند تهران می تواند در تهویه مناسب و خنک تر شدن محیط شهری موثر باشد. این فضاها ضمن ایجاد زیبایی منظر در محیط با ایجاد فون و فلور مناسب برای رشد انواع حشرات ، موجب جذب پرندگان به سطح بام ها و تخم گذاری در آنها شده و در نتیجه جزایر حیات وحش کوچکی در پشت بام خانه ها می سازند.کنترل و کاهش روان آب ناشی از بارندگی ، کاهش آلودگی هوا با فتوسنتز کردن ذرات معلق هوایی از طریق ساقه و برگ گیاهان ، حفاظت در مقابل آتش سوزی در ساختمان ، تقلیل آلودگی صوتی به میزان ۴۰ دسی بل و… از دیگر مزیت های تکنیک بام سبز به شمار می آید.

ادامه نوشته

Under Pinning چیست !؟

تعریف: در ساخت و ساز Under Pinning روشی است برای تقویت و تثبیت پی های یک ساختمان موجود یا سازه های دیگر . 
دلیل استفاده از Under Pinning : 
الف – پی اصلی استحکام و مقاومت کافی را نداشته باشد. 
ب – کاربری ساختمان تغییر کرده باشد . 
ج – خواص خاک زیر پی تغییر کرده باشد .(احتمال نشست وجود داشته باشد یا تغییر خواص در اثر طراحی و بارگذاری پیدا کرده باشد ) 
د – ساخت و ساز ها ی ساختمان های مجاور مستلزم گودبرداری وحفاری، زیر پی های موجود باشد. 
ه- به دلایل اقتصادی مثل قیمت زمین یا مسائل دیگر کارکردن بر روی پی قبلی ساختمان مقرون به صرفه تر از ساخت و ساز یک سازه جدید باشد. 
روند انجام تقویت به روش Under Pinning: 
تقویت پی ساختمان با گسترش پی در عمق و عرض آن و پس از آن هم در خاک زیر 
پی در منطقه بزرگتری که توزیع بار پی انجام میشود صورت میگیرد . استفاده از میکرو شمع ها وتزریق گروت روش متداولی در تقویت پی ها میباشد . 
روش جایگزین Under Pinning تقویت خاک زیر پی میباشد که با تزریق دوغاب انجام میشود که فرآیندی بسیار پیچیده و گران قیمت است . 

انواع Under Pinnnig : 
-تقویت با بتن ریزی حجیم زیر پی 
-شناژبندی مورب زیر پی موجود 
تقویت به وسیله میکرو شمع ها 
تقویت با بتن ریزی حجیم زیر پی : روشی قدیمی و سنتی می باشد که در این روش با تقویت پی موجود ساختمان به وسیله حفاری و بتن ریزی به صورت ترتیبی و با نظم خاصی به انجام میرسد که نهایتا پی دیگری در زیر قبلی ساختمان به وجود میاید .این روش اساسا در پی های سطحی قابل استفاده میباشد ، با این حال این روش کاربرد بسیار خوبی تا عمقی حدود 15 متر دارد .این روش حتی با ورود ماشین آلات خاصی در زمینه حفاری مانند بیل مکانیکی تغییر خاصی نکرده است و حتی به علت جبهه کاری کم در حفاری این روش استفاده از ماشین آلات سنگین امکان پذیر نیست . 
شناژ بندی مورب زیر پی موجود : این روش سازگاری بیشتری با علم مهندسی دارد .تیر یا شناژ بتن مسلح در زیر ، بالا و یا دقیقا جایگزین پی موجود ساختمان ساخته میشود . این تیر یا شناژ بارهای وارده از سمت سازه را به بتن فونداسیون که در نقاط خاصی و با نظم خاصی ریخته شده وارد میکند . کلیه اندازه فونداسیون و عمق آن به زمینی که سازه روی آن ساخته شده است بستگی دارد .طراحی این المان اساسا به پیکره بندی ، هندسه و بار های اعمال شده به ساختمان بستگی دارد . 
تقویت به وسیله ریز شمع ها : بزرگترین مزیت این روش این است که زمانی که جبهه کاری بسیار کم است و خاک مد نظر طیف بسیار متغییری دارد قابل استفاده میباشد . این روش اساسا زمانی کاربرد دارد که بخواهیم بار وارده از سمت فونداسیون را به خاک تحتانی که قابلیت باربری مناسبی دارد منتقل کنیم . عمق معمول استفاده از این روش بیشتر از 5 متر میباشد. 
میکرو شمع ها امکان دارد به صورت حفاری به وسیله مته مارپیچ ویا به صورت لوله گذاری فلزی که معمولا قطری بین 150 تا 300 میلیمتر دارند اجرا میشود. 
تقویت یک پل راه آهن به واسطه الوارهای چوبی که به صورت شبکه تیربست در زیر پی ، پل را حمایت میکنند انجام میگیرد.